сёння, у День пам'яті загиблих захисників та захісниць України, нешта цэлы дзень раз'ёбвае
напрыклад, прыйшлі паснедаць, а тут столік зарэзерваваны - для абаронцаў, якія паснедаць ужо ня змогуць (раву ўжо проста ад адное думкі)
рэстарацыю дарэчы збіраўся адкрыць вайсковы, мясцовы засноўнік яшчэ некалькіх завядзенняў, але загінуў раней - яго каманда адкрывала заклад ужо без яго
сяброўка дзеліцца відэа пра свайго загіблага тата
іншая знаёмая, з якой сябравалі з дзяцінства ў Славянску (мы даўно не стасуемся, але сочым за сацсеткамі адна адной) зусім нядаўна страціла бацька і зараз якраз у гострай стадыі гараванняя
кіраўніца на працы паўгады таму страціла родзіча
наогул адчуванне што ў большасьці людзей вакол хтосьці загінулі на вайне
а яшчэ сымбаль гэтага дня - сланечнік
бо 12 год таму пад Ілавайскам ваяры АТО гінулі ў сланечнікавых палях
адчуванне чыста "цікава чаму менавіта Украіна"
а, шчэ забыла: з 21 жніўня Славянск афіцыйна зона баявых дзеянняў
гэта ня значыць вулічныя баі, але значыць асаблівы ўзровень небяспекі - і ўласна апошнія ўдары пра гэта сведчаць
той момант калі ўсе (і я ў т.л.) цкавалі расеян за тэмпы прасування але праблема ў тым што яны ўсё ж такі прасуваюцца бляць
часта думаю пра тое як украін:кі гэта ўсё вытрымліваюць калі мне часам можа быць так балюча
а потым гляджу на маю ўжо нарачоную і така ага, зразумела (у ёй, з ейных жа словаў, "атрафавалася" шмат пачуццяў стасоўна вайны, у сэнсе мала што связанае з вайной выклікае ў ёй яскравыя эмоцыі - падазраю бо пэўна прасьцей звыкнуць кожную раніцу глядзець навіны пра начны абстрэл, шукаць свой раён, раёны маці, бабулі, тата, і трывожыцца, калі маці забыла напісаць, што з ёй усё ок - чым кожны раз плакаць)
