чым болей жыву, тым складаней здаецца камунікацыя з людзьмі
і гэта нават не пра тое, што з кожным годам стаю ўсё сацыяфобней
хаця і праз гэта таксама, але болей праз тое, наколькі розныя вакол людзі, са сваімі закідонамі, як часам іх складана зразумець, знайсьці агульную мову, і як гэта часам цяжка менеджарыць
і адчуванне, нібыта раней, калі не задумвалася пра чужыя межы, пачуцці, уразлівасьці і г.д. - было непараўнальна лягчэй
што і ня значыць, што ня трэба думаць пра чужыя межы ды уразлівасьці
каб завершыць думку - у некаторых сітуацыях варта прыпыніць намагацца зразумець іншы бок і выйсьці з гэтай гульні ў спачуванне ўсім, апроч сябе. але не ва ўсіх
а не, не завершыла))
думаю сёння пра спрадвечнае пытанне ў актывісцкіх колах: чаму аніводны рух ня можа аб'яднацца (і ня можа ня срацца ўсярэдзіне)
і зараз мне выглядае, што прычына ў тым, што - о ваў - людзі занадта розныя
з рознымі поглядамі ня толькі на пэўныя аспекты правоў чалавека, ня толькі на тое, якімі метадамі іх дасягаць, а й проста на тое, як трэба працаваць разам
урахоўваючы што гэтых поглядаў настолькі ж шмат, колькі і саміх людзей - зусім ня дзіўна, што рухі не аб'ядноўваюцца
напэўна, цяпер мне тыя ўсе спробы штучна аб'яднаць рухі выглядаюць не надта натуральнай. няхай бы ўсе рабілі сваю справу як яны бачаць і як сабе хочуць. зрэшты гэта неяк жа працуе (хаця і павольна)
выключэнне хіба экзістэнцыйныя загрозы, якія зачапаюць адразу ўсіх. але тут неяк часта так выходзіць, што ўсе раз - і аб'ядналіся. і кожны раз дзівяцца, а як маўляў мы намагаліся-намагаліся аб'яднацца гадамі і зрэшты ўзялі ды аб'ядналіся, отак скандачка, самі сабой 👽
